Periodontiti (Paradontoza): Simptomat, Shkaqet, Trajtimi dhe Kur Mund të Shpëtohen Dhëmbët – Udhëzues 2026

Gjakderdhja e mishrave të dhëmbëve, era e rëndë e vazhdueshme e gojës, tërheqja e mishrave ose dhëmbët që kanë filluar të lëvizin nuk duhen konsideruar thjesht si pjesë e moshës. Ato mund të jenë shenja të periodontitit, një sëmundje inflamatore kronike që dëmton indet dhe kockën që mbështesin dhëmbët.

Lajmi i mirë është se diagnoza e periodontitit nuk do të thotë automatikisht se dhëmbët duhet të hiqen. Edhe disa dhëmbë të dëmtuar rëndë mund të ruhen, nëse sëmundja diagnostikohet saktë, trajtohet sipas protokolleve bashkëkohore dhe mbahet nën kontroll me vizita të rregullta.

Rezultati varet nga disa faktorë:

1. sasia e kockës së mbetur rreth dhëmbit;
2. thellësia e xhepave periodontalë;
3. shkalla e lëvizshmërisë së dhëmbit;
4. përfshirja e zonës ndërmjet rrënjëve;
5. duhanpirja;
6. kontrolli i diabetit;
7. higjiena e përditshme;
8. përgjigjja ndaj trajtimit;
9. vazhdimësia e kontrolleve periodontale.

Për këtë arsye, çdo dhëmb duhet të vlerësohet individualisht. Një fotografi, një mesazh në internet ose vetëm një grafi panoramike nuk mjaftojnë për të përcaktuar nëse dhëmbi mund të shpëtohet.

Përgjigjja e shkurtër: Periodontiti nuk trajtohet vetëm me shpëlarës goje ose me një pastrim sipërfaqësor. Megjithatë, në shumë raste mund të kontrollohet dhe të stabilizohet me trajtim profesional, higjienë të mirë në shtëpi dhe mirëmbajtje periodontale të personalizuar.[1,2]

Çfarë është periodontiti?

Periodontiti është një sëmundje inflamatore kronike, e lidhur me çrregullimin e ekuilibrit të biofilmit bakterial që krijohet rreth dhëmbëve.

Te personat e predispozuar, ndërveprimi ndërmjet baktereve dhe reagimit mbrojtës të organizmit mund të shkaktojë dëmtimin gradual të strukturave që e mbajnë dhëmbin në vend:

1. mishrat e dhëmbëve;
2. ligamentin periodontal;
3. sipërfaqen e rrënjës;
4. kockën alveolare.

Fjala “paradontozë” përdoret shpesh nga pacientët, por nuk është termi i saktë klinik. Emërtimi bashkëkohor është periodontit.

Sëmundja nuk zhvillohet njësoj te të gjithë pacientët. Klasifikimi ndërkombëtar përdor:

1. stadin, nga I në IV, për të përshkruar rëndesën, kompleksitetin dhe pasojat e sëmundjes;
2. gradën, nga A në C, për të vlerësuar shpejtësinë e mundshme të përparimit dhe faktorë të rëndësishëm si duhanpirja dhe diabeti.[3,4]

Gingiviti dhe periodontiti nuk janë e njëjta sëmundje

Gingiviti prek kryesisht mishrat e dhëmbëve dhe mund të shkaktojë skuqje, ënjtje dhe gjakderdhje. Në këtë fazë nuk ka ende humbje të pakthyeshme të kockës dhe të strukturave që mbështesin dhëmbin.

Periodontiti zhvillohet kur inflamacioni arrin indet më të thella. Formohen xhepa periodontalë, mishrat mund të tërhiqen dhe kocka rreth dhëmbëve fillon të humbasë.

Gingiviti zakonisht mund të rikthehet në gjendje të shëndetshme kur zbulohet dhe trajtohet në kohë.

Kur ka ndodhur humbja e kockës dhe e mbështetjes periodontale, qëllimi i trajtimit është të kontrollojë inflamacionin, të ndalojë ose të ngadalësojë përparimin e sëmundjes dhe të ruajë dhëmbët e funksionin për një kohë sa më të gjatë.

Cilat janë simptomat e periodontitit?

Periodontiti mund të përparojë ngadalë dhe, në fazat e para, pa dhimbje të dukshme. Prandaj nuk duhet pritur derisa një dhëmb të fillojë të lëvizë për të kërkuar ndihmë.

Shenjat dhe simptomat më të zakonshme përfshijnë:

1. gjakderdhje gjatë larjes së dhëmbëve;
2. gjakderdhje gjatë pastrimit ndërmjet dhëmbëve;
3. mishra të kuq, të fryrë ose të ndjeshëm;
4. erë të rëndë dhe të vazhdueshme të gojës;
5. shije të pakëndshme;
6. tërheqje të mishrave të dhëmbëve;
7. dhëmbë që duken më të gjatë;
8. hapësira të reja ndërmjet dhëmbëve;
9. dalje qelbi nga kufiri i mishit të dhëmbit;
10. ndjeshmëri dentare;
11. dhimbje ose vështirësi gjatë përtypjes;
12. ndryshim të mënyrës së kafshimit;
13. lëvizje ose zhvendosje të dhëmbëve.

A është normale gjakderdhja e mishrave të dhëmbëve?

Jo. Mishrat e shëndetshëm nuk duhet të gjakosin rregullisht.

Gjakderdhja është shpesh shenjë inflamacioni. Ajo nuk vërteton e vetme praninë e periodontitit, sepse mund të shfaqet edhe gjatë gingivitit, por nuk duhet neglizhuar.

Te duhanpirësit, gjakderdhja mund të jetë më pak e dukshme, për shkak të ndikimit të duhanit në enët e gjakut dhe reagimin inflamator. Prandaj mungesa e gjakderdhjes nuk do të thotë domosdoshmërisht se mishrat janë të shëndetshëm.

Cilat janë shkaqet e periodontitit?

Periodontiti nuk ka vetëm një shkak. Pllaka bakteriale nis procesin inflamator, por shkalla e dëmtimit varet nga ndërveprimi ndërmjet baktereve, sistemit imunitar, predispozitës individuale, mënyrës së jetesës dhe gjendjes së përgjithshme shëndetësore.

Pllaka bakteriale dhe gurëzat

Pllaka dentare është një shtresë bakteriale që formohet vazhdimisht mbi dhëmbë.

Kur nuk hiqet siç duhet, ajo maturohet dhe nxit inflamacionin. Me kalimin e kohës mund të mineralizohet dhe të shndërrohet në gurëza, të cilat krijojnë një sipërfaqe të ashpër ku grumbullohet më lehtë biofilmi.

Gurëzat e formuara nuk mund të largohen në mënyrë efektive vetëm me furçë ose shpëlarës goje. Ato kërkojnë pastrim profesional.

Duhanpirja

Duhanpirja është një nga faktorët e rrezikut të periodontitit që mund të ndryshohet.

Ajo lidhet me:

1. humbje më të madhe të kockës dhe mbështetjes së dhëmbit;
2. përparim më të shpejtë të sëmundjes;
3. përgjigje më të dobët ndaj trajtimit;
4. shërim më të ngadaltë;
5. rrezik më të lartë për humbjen e dhëmbëve.

Ndërprerja ose reduktimi i duhanit nuk është thjesht një këshillë e përgjithshme. Ajo është pjesë e rëndësishme e trajtimit periodontal.[1]

Diabeti

Diabeti, veçanërisht kur niveli i glukozës nuk kontrollohet mirë, mund të rrisë rrezikun dhe rëndesën e periodontitit.

Marrëdhënia është e dyanshme: diabeti mund ta përkeqësojë inflamacionin periodontal, ndërsa periodontiti i pakontrolluar mund ta bëjë më të vështirë kontrollin e glukozës në gjak.

Për pacientët me diabet, bashkëpunimi ndërmjet dentistit dhe mjekut që ndjek gjendjen e përgjithshme shëndetësore mund të jetë i rëndësishëm.[1,4]

Predispozita individuale dhe historia familjare

Njerëz me zakone të ngjashme higjiene mund të shfaqin nivele të ndryshme të dëmtimit periodontal.

Një histori familjare me humbje të hershme të dhëmbëve nuk do të thotë se i njëjti rezultat është i pashmangshëm. Megjithatë, mund të tregojë një predispozitë më të lartë dhe e bën kontrollin e hershëm edhe më të rëndësishëm.

Faktorët që vështirësojnë pastrimin

Disa gjendje favorizojnë grumbullimin e pllakës bakteriale:

1. dhëmbët e mbivendosur;
2. mbushjet ose restaurimet me konture jo të përshtatshme;
3. punimet që shtrihen thellë nën mishra;
4. tërheqja e mishrave;
5. rrënjët e ekspozuara;
6. anatomia e ndërlikuar e dhëmballëve;
7. përfshirja e zonës ndërmjet rrënjëve;
8. punimet protetike që pastrohen me vështirësi.

Ndërprerja e mirëmbajtjes periodontale

Periodontiti është sëmundje kronike. Edhe pas një trajtimi të suksesshëm, inflamacioni mund të rikthehet nëse ndërpriten kontrollet.

Studimet afatgjata tregojnë se mirëmbajtja e rregullt periodontale është ndër faktorët më të rëndësishëm për ruajtjen e dhëmbëve.[5–7]

Si diagnostikohet periodontiti?

Një diagnozë e besueshme nuk mund të vendoset vetëm nga simptomat, fotografitë ose një grafi panoramike.

Vlerësimi i plotë periodontal mund të përfshijë:

Historinë mjekësore dhe dentare

Dentisti vlerëson:

1. duhanpirjen;
2. praninë dhe kontrollin e diabetit;
3. barnat që përdoren;
4. trajtimet e mëparshme;
5. humbjet e mëparshme të dhëmbëve;
6. historinë familjare;
7. ndryshimin e pozicionit të dhëmbëve;
8. shpeshtësinë e kontrolleve;
9. shpejtësinë me të cilën janë shfaqur simptomat.

Sondimin periodontal

Një instrument i hollë, i shënuar në milimetra dhe i quajtur sondë periodontale, vendoset me kujdes rreth çdo dhëmbi.

Matjet ndihmojnë në identifikimin dhe regjistrimin e xhepave periodontalë.

Gjakderdhjen gjatë sondimit

Gjakderdhja pas sondimit të kujdesshëm tregon praninë e inflamacionit në zonën e kontrolluar dhe ndihmon në monitorimin e përgjigjes ndaj trajtimit.

Tërheqjen e mishrave dhe humbjen e mbështetjes

Këto matje tregojnë sa mbështetje periodontale është humbur, edhe kur pozicioni i dukshëm i mishit të dhëmbit ka ndryshuar.

Lëvizshmërinë dhe zhvendosjen e dhëmbëve

Një dhëmb që lëviz duhet të vlerësohet së bashku me sasinë e kockës, inflamacionin, forcat e kafshimit dhe problemet e mundshme të rrënjës ose të restaurimeve.

Përfshirjen e zonës ndërmjet rrënjëve

Dhëmballët kanë më shumë se një rrënjë. Humbja e kockës mund të arrijë hapësirën ku ndahen rrënjët, të quajtur furkacion.

Kjo mund ta bëjë trajtimin dhe pastrimin më të ndërlikuar, por nuk do të thotë automatikisht se dhëmballa duhet të hiqet.

Ekzaminimet radiografike

Grafitë e përshtatshme tregojnë shpërndarjen dhe formën e humbjes së kockës dhe ndihmojnë në planifikimin e trajtimit.

Përcaktimin e stadit dhe gradës

Të gjitha të dhënat bashkohen për të përcaktuar stadin dhe gradën e periodontitit.[3,4]

Në stadin IV mund të jenë prekur përtypja, pozicioni i dhëmbëve, pamja dhe qëndrueshmëria e të gjithë harkut dentar. Në këto raste mund të nevojitet një plan trajtimi që bashkon periodontologjinë me trajtimin restaurues, protetik ose ortodontik.[2]

A mund të shpëtohen dhëmbët e prekur nga periodontiti?

Në shumë raste, po — por jo gjithmonë.

Pyetja e saktë nuk është vetëm: “A lëviz dhëmbi?”. Duhet të vlerësohen:

1. sa kockë ka mbetur;
2. sa të thellë janë xhepat;
3. cila është shkalla dhe arsyeja e lëvizshmërisë;
4. nëse është përfshirë zona ndërmjet rrënjëve;
5. nëse ka frakturë;
6. nëse ka karies të thellë;
7. nëse ekzistojnë probleme të kanalit të rrënjës;
8. pozicioni dhe rëndësia funksionale e dhëmbit;
9. duhanpirja;
10. kontrolli i diabetit;
11. përgjigjja ndaj trajtimit fillestar;
12. mundësia për të kryer mirëmbajtje të rregullt.

A duhet hequr gjithmonë një dhëmb që lëviz?

Jo.

Lëvizshmëria lidhet me një rrezik më të lartë për humbjen e dhëmbit në të ardhmen, por nuk duhet të përdoret si arsyeja e vetme për heqje.

Një rishikim sistematik dhe meta-analizë e publikuar në vitin 2024 konfirmoi se dhëmbët e lëvizshëm kishin rrezik më të lartë për t’u humbur sesa dhëmbët pa lëvizshmëri. Megjithatë, këto të dhëna përshkruajnë rrezikun në grupe pacientësh dhe nuk parashikojnë me siguri fatin e një dhëmbi individual.[8]

Në disa raste lëvizshmëria mund të reduktohet pasi kontrollohet inflamacioni. Në raste të tjera duhet të menaxhohen edhe forcat e kafshimit. Ndonjëherë mund të merret në konsideratë lidhja e përkohshme ose afatgjatë me dhëmbët fqinjë.

Vendimi përfundimtar duhet të merret pas ekzaminimit të plotë dhe, kur është e përshtatshme, pas trajtimit fillestar dhe rivlerësimit.

Çfarë tregojnë studimet më të fundit?

Një studim i publikuar në janar 2026 analizoi pacientë me periodontit në stadet III dhe IV, të trajtuar sipas protokollit të Federatës Evropiane të Periodontologjisë.

Trajtimi i bazuar në udhëzime arriti objektivat klinikë në 93,3% të zonave të trajtuara dhe në rreth gjysmën e pacientëve. Rezultatet ishin më pak të favorshme te dhëmbët e pasmë, xhepat fillimisht më të thellë, zonat me pllakë bakteriale dhe dhëmbët me përfshirje të avancuar ndërmjet rrënjëve.[9]

Ky studim tregon se edhe format e avancuara mund t’i përgjigjen trajtimit, por nuk garanton të njëjtin rezultat për çdo pacient.

Një studim tjetër, i publikuar në korrik 2026, ndoqi 70 pacientë në mirëmbajtje periodontale për mesatarisht më shumë se 36 vjet.

Megjithëse 97% e pacientëve kishin pasur fillimisht periodontit të stadit III ose IV, humbja e dhëmbëve mbeti relativisht e ulët. Xhepat e mbetur me thellësi të paktën 6 mm dhe përfshirja e avancuar e zonës ndërmjet rrënjëve lidhej me rrezik më të lartë.[5]

Autorët theksuan edhe një kufizim të rëndësishëm: pas më shumë se tre dekadash ishte e disponueshme vetëm një pjesë e vogël e pacientëve që mund të përfshiheshin fillimisht. Prandaj rezultatet janë të vlefshme, por nuk duhet të interpretohen si garanci.

Një studim italian me ndjekje 30-vjeçare kishte treguar gjithashtu se trajtimi aktiv dhe kontrollet e rregullta çdo 3–6 muaj mund të ndihmonin në ruajtjen e shumicës së dhëmbëve te pacientët e predispozuar ndaj periodontitit.[6]

Mesazhi praktik është i qartë: një dhëmb i dëmtuar nuk duhet të hiqet automatikisht vetëm sepse lëviz ose ka humbje të konsiderueshme kockore. Prognoza e tij duhet të vlerësohet individualisht.

Si trajtohet periodontiti?

Udhëzimet klinike S3 të Federatës Evropiane të Periodontologjisë rekomandojnë një trajtim me faza.[1,2]

Plani i saktë varet nga stadi, grada, faktorët individualë të rrezikut dhe përgjigjja ndaj çdo faze të trajtimit.

Faza e parë: higjiena dhe kontrolli i faktorëve të rrezikut

Faza e parë krijon kushtet që nevojiten për suksesin e trajtimit.

Ajo mund të përfshijë:

1. shpjegimin e diagnozës;
2. përcaktimin e objektivave realiste;
3. udhëzime të personalizuara për larjen e dhëmbëve;
4. përzgjedhjen e furçave ndërdentare ose mjeteve të tjera;
5. largimin profesional të pllakës dhe gurëzave mbi mishra;
6. korrigjimin e faktorëve që mbajnë pllakën bakteriale;
7. mbështetjen për ndërprerjen e duhanit;
8. përmirësimin e kontrollit të diabetit;
9. përfshirjen aktive të pacientit në kujdesin e përditshëm.

Kjo fazë nuk mjafton e vetme për trajtimin e xhepave të thellë, por përbën bazën e të gjithë trajtimit.

Faza e dytë: instrumentimi nën mishra

Instrumentimi subgingival ka si qëllim largimin e pllakës bakteriale dhe gurëzave nga sipërfaqet e rrënjëve brenda xhepave periodontalë.

Pacientët mund ta dëgjojnë këtë procedurë edhe me emërtime si:

1. trajtim periodontal jokirurgjikal;
2. pastrim i thellë;
3. pastrim nën mishra;
4. pastrim dhe lëmim i sipërfaqeve të rrënjëve.

Trajtimi mund të realizohet në disa seanca dhe, kur është e nevojshme, me anestezi lokale.

Qëllimi nuk është thjesht “pastrimi i dhëmbëve”, por prishja e biofilmit, reduktimi i inflamacionit dhe krijimi i kushteve që indet të shërohen dhe pacienti të ruajë pastërtinë.

Rivlerësimi periodontal

Pas një periudhe të përshtatshme shërimi, matjet përsëriten.

Rivlerësimi identifikon:

1. zonat që janë stabilizuar;
2. zonat që vazhdojnë të gjakosin;
3. xhepat e thellë të mbetur;
4. vendet që kërkojnë pastrim të përsëritur;
5. defektet që mund të përfitojnë nga kirurgjia periodontale.

Sipas udhëzimeve EFP, xhepat më të thellë se 4 mm që vazhdojnë të gjakosin dhe xhepat me thellësi të paktën 6 mm tregojnë se objektivi i trajtimit nuk është arritur plotësisht.[1]

Faza e tretë: trajtimi i xhepave të mbetur

Kur pas trajtimit fillestar mbeten xhepa të thellë ose defekte të ndërlikuara, mund të nevojiten:

1. përsëritja e instrumentimit nën mishra;
2. kirurgjia për të krijuar akses në zonat e thella;
3. kirurgjia rezekuese në raste të përzgjedhura;
4. kirurgjia rigjeneruese;
5. trajtimi i defekteve të caktuara brenda kockës;
6. trajtimi i zonave ndërmjet rrënjëve.

Kirurgjia rigjeneruese nuk është e përshtatshme për çdo humbje kockore.

Mundësia e saj varet nga forma e defektit, gjendja e dhëmbit, higjiena, duhanpirja, shëndeti i përgjithshëm dhe mundësia për të vazhduar mirëmbajtjen.

Faza e katërt: mirëmbajtja periodontale

Mirëmbajtja nuk është thjesht një pastrim që kryhet herë pas here. Ajo është pjesë thelbësore e trajtimit.

Gjatë kontrolleve mund të vlerësohen:

1. thellësia e xhepave;
2. gjakderdhja;
3. lëvizshmëria;
4. higjiena orale;
5. pllaka dhe gurëzat;
6. duhanpirja;
7. diabeti;
8. ndryshimet rreth punimeve dentare;
9. shenjat e rikthimit të sëmundjes.

Intervali përcaktohet individualisht. Pacientët me rrezik më të lartë mund të kenë nevojë për kontrolle afërsisht çdo tre muaj, ndërsa për të tjerët mund të vendoset një interval tjetër.

Një rishikim sistematik i publikuar në vitin 2026 tregoi se humbja e dhëmbëve ishte e ulët gjatë ndjekjeve 10–20-vjeçare te pacientët që respektonin një program rigoroz mirëmbajtjeje.[7]

Kjo tregon se rezultati afatgjatë nuk varet vetëm nga trajtimi fillestar, por edhe nga kujdesi i vazhdueshëm pas tij.

A e kurojnë periodontitin antibiotikët, lazeri ose shpëlarësi i gojës?

Antibiotikët

Antibiotikët sistemikë nuk rekomandohen në mënyrë rutinë për çdo pacient me periodontit.

Udhëzimet lejojnë që ata të merren në konsideratë si shtesë ndaj instrumentimit në situata të përzgjedhura, si disa forma të rënda, të përgjithësuara dhe me përparim të shpejtë te të rriturit e rinj.[1]

Antibiotikët:

1. nuk largojnë gurëzat;
2. nuk shkëpusin biofilmin e ngjitur në rrënjë;
3. nuk zëvendësojnë instrumentimin profesional;
4. mund të shkaktojnë efekte anësore;
5. mund të kontribuojnë në rezistencën ndaj antibiotikëve.

Lazerët

Disa lloje lazerësh mund të përdoren si mjete shtesë në protokolle të përzgjedhura.

Megjithatë, lazeri nuk zëvendëson diagnozën, pastrimin mekanik, kontrollin e faktorëve të rrezikut dhe mirëmbajtjen periodontale.

Prania e një teknologjie të avancuar nuk do të thotë automatikisht se ajo është zgjedhja më e mirë për çdo pacient.

Shpëlarësit e gojës

Një shpëlarës mund të përshkruhet për një periudhë dhe arsye të caktuar, por nuk mund ta trajtojë i vetëm periodontitin.

Ai nuk largon gurëzat nën mishra dhe nuk pastron mekanikisht xhepat e thellë. Përdorimi i zgjatur i disa produkteve mund të shkaktojë njolla në dhëmbë, ndryshim të shijes ose efekte të tjera të padëshiruara.

Kur duhet të shkoni sa më shpejt te dentisti?

Rezervoni një kontroll pa e shtyrë nëse:

1. një dhëmb ka filluar të lëvizë;
2. një dhëmb ka ndryshuar pozicion;
3. janë krijuar hapësira të reja ndërmjet dhëmbëve;
4. mishrat gjakosin shpesh ose spontanisht;
5. shfaqet qelb;
6. krijohet ënjtje;
7. mënyra e kafshimit ka ndryshuar;
8. keni diabet dhe njëkohësisht gjakderdhje ose lëvizshmëri;
9. po planifikoni vendosjen e implanteve dentare.

Një ënjtje e papritur me dhimbje dhe qelb mund të jetë shenjë e një abscesi periodontal ose e një problemi tjetër akut.

Nëse ënjtja përparon shpejt ose shoqërohet me vështirësi në frymëmarrje, vështirësi në gëlltitje, temperaturë apo dobësi të përgjithshme, duhet kërkuar ndihmë urgjente mjekësore ose dentare.

Periodontiti dhe implantet dentare

Zëvendësimi i një dhëmbi pa kontrolluar më parë periodontitin nuk e eliminon rrezikun biologjik.

Një pacient me histori periodontiti ka nevojë për:

1. kontrollin e inflamacionit aktiv përpara vendosjes së implanteve;
2. vlerësimin e mishrave dhe kockës;
3. ndërprerjen ose reduktimin e duhanit;
4. kontrollin e diabetit;
5. pastrim të mirë në shtëpi;
6. mirëmbajtje profesionale afatgjatë.

Një studim shumëqendror i vitit 2026, ku u vlerësuan 3.555 implante, raportoi mbijetesë të lartë pesëvjeçare. Megjithatë, humbja e mëparshme e dhëmbëve për shkak të periodontitit lidhej me rrezik më të lartë për dështimin e implantit.

Te pacientët që kishin humbur dhëmbë nga periodontiti, rezultatet ishin më të mira kur ndiqej rregullisht mirëmbajtja periodontale.[10]

Kjo nuk do të thotë se pacientët me histori periodontiti nuk mund të vendosin implante. Do të thotë se sëmundja duhet të stabilizohet përpara trajtimit dhe kontrollet duhet të vazhdojnë edhe pas vendosjes së implanteve.

Pyetjet më të shpeshta për periodontitin

A shërohet plotësisht periodontiti?

Trajtimi mund të kontrollojë inflamacionin dhe të stabilizojë sëmundjen, por personi që ka kaluar periodontit mbetet i predispozuar ndaj rikthimit.

Prandaj nevojiten higjienë e mirë në shtëpi dhe mirëmbajtje profesionale në vazhdimësi.

A mund të forcohet përsëri një dhëmb që lëviz?

Në disa raste lëvizshmëria mund të ulet pasi kontrollohet inflamacioni dhe indet shërohen.

Në raste të tjera ajo mbetet për shkak të humbjes së mbështetjes ose të forcave të kafshimit. Mundësia për ta ruajtur dhëmbin duhet të vlerësohet individualisht.

A mund të rigjenerohen mishi dhe kocka e humbur?

Mishi i inflamuar mund të shfryhet dhe të përshtatet më mirë rreth dhëmbit pas trajtimit, por mbështetja e humbur nuk rikrijohet vetvetiu në mënyrë të parashikueshme.

Disa defekte të përzgjedhura mund të trajtohen me kirurgji rigjeneruese periodontale. Rezultati varet nga anatomia e defektit dhe faktorët individualë të pacientit.

A është periodontiti ngjitës?

Bakteret e gojës mund të kalojnë nga një person te tjetri, por periodontiti nuk është një sëmundje e thjeshtë ngjitëse si gripi.

Për zhvillimin e tij nevojitet kombinimi i biofilmit bakterial, predispozitës individuale, reagimit imunitar dhe faktorëve të rrezikut. Kontakti i zakonshëm me një person që ka periodontit nuk do të thotë se do ta zhvilloni automatikisht sëmundjen.

A mund ta kurojë shpëlarësi paradontozën?

Jo. Shpëlarësi mund të përdoret si ndihmës për një periudhë të caktuar, por nuk largon gurëzat dhe biofilmin nën mishra dhe nuk zëvendëson trajtimin profesional.

A është i dhimbshëm trajtimi periodontal?

Zonat e ndjeshme mund të trajtohen me anestezi lokale.

Pas trajtimit mund të shfaqen përkohësisht ndjeshmëri, bezdi e lehtë ose hapësira më të dukshme ndërmjet dhëmbëve, pasi mishrat e inflamuar shfryhen.

Dentisti duhet të shpjegojë paraprakisht përfitimet, kufizimet dhe efektet e mundshme të trajtimit.

Sa shpesh duhet kryer mirëmbajtja?

Nuk ekziston një interval i njëjtë për të gjithë.

Pacientët me rrezik të lartë mund të kenë nevojë për kontrolle afërsisht çdo tre muaj. Intervali përshtatet sipas gjakderdhjes, xhepave të mbetur, higjienës, duhanpirjes, diabetit dhe historisë së sëmundjes.

A mund të vendosen implante pas periodontitit?

Në shumë raste, po. Por fillimisht duhet të kontrollohet sëmundja dhe të vlerësohen kocka, mishrat, duhanpirja, diabeti dhe mundësia për të kryer mirëmbajtje afatgjatë.

Historia e periodontitit kërkon vëmendje më të madhe edhe pas vendosjes së implanteve.

Fillimisht matet dhe diagnostikohet, më pas vendoset

Periodontiti mund të zhvillohet pa dhimbje, por humbja e dhëmbëve nuk është gjithmonë e pashmangshme.

Hapi më i rëndësishëm është një diagnozë e plotë, e ndjekur nga trajtimi me faza, rivlerësimi dhe mirëmbajtja afatgjatë.

Nëse mishrat gjakosin, dhëmbët duken më të gjatë, janë krijuar hapësira të reja ose një dhëmb ka filluar të lëvizë, mos prisni derisa problemi të bëhet i dhimbshëm.

Rezervoni një vlerësim periodontal në Progonati Dental Studio në Fier, për të kuptuar cilat inde janë prekur, cilët dhëmbë mund të ruhen dhe cili trajtim është i përshtatshëm për rastin tuaj.

Njoftim mjekësor: Ky artikull ka qëllim informues dhe nuk zëvendëson vizitën, diagnozën ose planin individual të trajtimit. Rezultatet ndryshojnë sipas gjendjes klinike, faktorëve të rrezikut, përgjigjes ndaj trajtimit dhe vazhdimësisë së mirëmbajtjes.

Burimet shkencore

1. Sanz M, Herrera D, Kebschull M, et al. Treatment of stage I–III periodontitis—The EFP S3 level clinical practice guideline. Journal of Clinical Periodontology. 2020;47(Suppl 22):4–60. DOI: 10.1111/jcpe.13290
2. Herrera D, Sanz M, Kebschull M, et al. Treatment of stage IV periodontitis: The EFP S3 level clinical practice guideline. Journal of Clinical Periodontology. 2022;49(Suppl 24):4–71. DOI: 10.1111/jcpe.13639
3. Papapanou PN, Sanz M, Buduneli N, et al. Periodontitis: Consensus report of Workgroup 2 of the 2017 World Workshop. Journal of Clinical Periodontology. 2018;45(Suppl 20):S162–S170. DOI: 10.1111/jcpe.12946
4. Tonetti MS, Greenwell H, Kornman KS. Staging and grading of periodontitis: Framework and proposal of a new classification and case definition. Journal of Clinical Periodontology. 2018;45(Suppl 20):S149–S161. DOI: 10.1111/jcpe.12945
5. Cyris M, Bartels P, Kahl M, et al. Tooth Loss During Supportive Periodontal Care: A Three Decades Retrospective Study in a University Setting. Journal of Clinical Periodontology. 2026;53(9):1481–1490. DOI: 10.1111/jcpe.70173
6. Agudio G, Buti J, Bonaccini D, Pini Prato G, Cortellini P. Longevity of teeth in patients susceptible to periodontitis after active therapy and 30 years of supportive periodontal care. Journal of Clinical Periodontology. 2023;50(4):520–532. DOI: 10.1111/jcpe.13770
7. Rattu V, Patel T, Loke J, Petsos H, Nibali L. Long-term clinical benefits of periodontal interventions in strict supportive periodontal care: A systematic review. Journal of Periodontology. 2026;97(3):450–472. DOI: 10.1002/jper.70027
8. Peditto M, Rupe C, Gambino G, et al. Influence of mobility on the long-term risk of tooth extraction or loss in periodontitis patients: A systematic review and meta-analysis. Journal of Periodontal Research. 2024;59(6):1047–1061. DOI: 10.1111/jre.13286
9. Aimetti M, et al. Outcomes of Active Periodontal Therapy Following the EFP S3 Treatment Guideline in Stage III–IV Periodontitis Patients. Journal of Clinical Periodontology. 2026. DOI: 10.1111/jcpe.70087
10. Lee D, Ahn S, Park JY, et al. Supportive Periodontal Therapy Improves Implant Survival in Patients With a History of Periodontitis: A Retrospective Multicentre Cohort Study of 3,555 Implants. Clinical Oral Implants Research. 2026. DOI: 10.1111/clr.70103